Opuszka węchowa jest istotnie pofałdowana. Zwierzęta te mają gruczoły zapachowe. Samiec wykorzystuje zapach do wabienia samicy, przeciągając po podłożu swą kloakę. Widzą co prawda w 2 kolorach, a ostrością wzroku dorównują gryzoniom, jednakże wzrok wykorzystują raczej do nawigacji na swym terenie, do wykrywania drapieżników i szukania kryjówek, niż do komunikacji. Słuch stosują do wykrywania zarówno drapieżników, jak i potencjalnej zdobyczy. Słuch mają w miarę ostry z maksimum pomiędzy 1600 a 13900 herców. Lepiej radzą sobie w odbieraniu bodźców przez żuchwę, a więc drgań podłoża, niż drogą powietrzną. Z drugiej strony własnych wokalizacji nie wydają wcale.
W chłodnych częściach zasięgu występowania występuje hibernacja, obserwowana zwłaszcza na Tasmanii i w Alpach Australijskich, ale też na wysoko położonych terenach np. w Queensland. Wtedy temperatura ciała kolczatki osiąga około stopnia Celsjusza powyżej temperatury otoczenia. Najniższy zaobserwowany spadek osiągnął 4,5 stopnia Celsjusza. Zbyt głębokie obniżenie może spowodować niemożność powrotu do aktywności. Tak więc kiedy temperatura otoczenia spada zbyt nisko, zwierzę budzi się i przenosi w inne cieplejsze miejsce. Samce kolczatki na Tasmanii zaczynają zapadać w sen zimowy już późnym latem, w środku lutego. Samice czekają miesiąc dłużej.