jeden z nich zamknięty był hermetycznie, skąd para miedzianymi wężami ogrzewała ją do 70 °C, rozprowadzając do wanien. Było to unikatowe rozwiązanie dla wód zawierających siarkę. Urządzenie wykonała znana w zakładach zdrojowych firma L. Nitsch i Spółka z KrakowaBazyli Pawluk, O Niemirowie słów kilkoro, "Nasze Zdroje" 1912, Rocznik 3, nr 7, s. 251–252 Dzięki tej inwestycji uzdrowisko zaczęło na nowo funkcjonować, a Niemirów zaczął się szybko rozwijać.
Uzdrowisko znajdowało się ok. 3 km na zachód od centrum miasteczka. Przy drodze do uzdrowiska znajdował się cmentarz, na którym pochowano Aleksandra Krusensterna. Położenie zdrojowiska na wzgórzu na piaszczystej glebie, wśród wieńca iglastych lasów, sprawiało, że powietrze było suche, prawie wolne od kurzu, nasycone balsamiczną wonią. Te iglaste lasy tworzyły ogromny naturalny park o obszarze ponad 5 tys. hektarów. Klimat łagodny, prawie zupełnie pozbawiony silnych wiatrów, z małą ilością opadów, nie wykazuje wyraźniejszych wahań temperatury między dniem i nocą. W 1912 r. frekwencja wynosiła ok. 700 osób. W 1914 właściciel uzdrowiska zorganizował połączenie autobusowe Niemirowa ze stacją kolejową w Rawie RuskiejDodatek do N-ru 8 "Zdrojownictwo i Turystyka" z 19 lipca 1914, s. 2.