Do roku 1914 był to uznany kurort wypoczynkowy położony wśród sosnowych lasów z pięknym parkiem zdrojowym. Oprócz domów zdrojowych znajdowało się tu 10 willi z pokojami gościnnymi, wyposażonymi w łazienki borowinowe i mineralne. Dla przyjemności gości funkcjonowały place tenisowe, kręgielnie, staw z łodziami, w niedzielę odbywały się festyny muzyczne.
W okresie międzywojennym miasteczko wraz z uzdrowiskiem znajdowało w powiecie rawskim województwa lwowskiego w Polsce. W 1921 roku Niemirów liczył 2463 mieszkańców, w tym 1372 Polaków, 623 Ukraińców i 467 Żydów. Był siedzibą sądu powiatowego, posiadał szkołę, aptekę, młyn i browar. Była tam również papiernia i huta szkła. W okresie międzywojennym uzdrowisko nadal się rozwijało. W 1936 r. Niemirów nawiedziło ok. 3500, a w 1938 r. ok. 4200 kuracjuszy. W 1937 r. w Niemirowie istniało ok. 700 pokoi zlokalizowanych w 45 willach i pensjonatach, porozrzucanych po całym zdroju. Oprócz „Dewajtisa”, do najlepszych pensjonatów należały: „Baumwöhl” (z kuchnią rytualną), „Grażyna”, „Jasna”, „Łobzowianka”, „Raj” (ryc. 4), „Sanato” oraz „Zalesie”. Pewne pensjonaty zaopatrzone były w piece. Nie było natomiast żadnego budynku sanatoryjnego. W 1938 r.