Na podstawie obserwacji wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, wojen napoleońskich i krótkiego konfliktu między Szwecją i Norwegią w 1814 roku, oraz bitew morskich, w których zmierzyły się duże brytyjskie okręty wojenne z duńsko-norweskimi kanonierkami, zdecydowano o potrzebie wprowadzenia na uzbrojenie armii norweskiej broni strzeleckiej ładowanej odtylcowo, celniejszej niż muszkiety i jeszcze szybszej w obsłudze od broni używanej przez norweskich strzelców (Jeger) i strzelców górskich (Skijeger).
W celu opracowania założeń dla nowej broni zawiązano w 1837 roku specjalną komisję, która zdecydowała, że nowy karabin musi się charakteryzować: mniejszym kalibrem niż dotychczas stosowany w muszkietach niezawodnym mechanizmem zapłonowym nie gorszym od zamka kapiszonowego (wcześniejsze muszkiety posiadały zamek skałkowy) większą łatwością i prędkością przeładowania, co jednoznacznie wskazywało na broń odtylcową większą celnością niż muszkiety.
W rezultacie działań komisji opracowano nowoczesny karabin odtylcowy, którego projekt zatwierdzono 18 maja 1842 roku. Kaliber nowej broni określono jako 18 lødig, co oznaczało, że z jednego funta norweskiego można było odlać 18 kul ołowianych.