W obecnie używanych jednostkach miar kaliber ten wynosił 17,5 mm.
Od 1842 do 1867 roku, w którym wprowadzono nowocześniejszy karabin Remington M1867 wyprodukowano ponad 40 tysięcy egzemplarzy kammerladerów w ponad 80 różnych wersjach. W 1860 roku zmniejszono kaliber broni do 4 linii (linje), czyli 11,77 mm, a w 1867 część karabinów kammerlader zmodyfikowano do zasilania amunicją bocznego zapłonu, co wymagało ponownego rozwiercenia lufy do kalibru 12,17 mm w celu dopasowania do nowego kalibru nabojów.
Podczas wojskowych zawodów strzeleckich w Belgii przeprowadzonych w 1861 roku, karabin kammerlader został oceniony jako najcelniejsza broń długa w Europie. Norweski karabin okazał się bronią zdolną do prowadzenia celnego ognia na odległość do 1 kilometra, co nawet jak na dzisiejsze standardy jest znakomitym osiągnięciem.
Opis konstrukcji Każdy karabin ładowany odtylcowo musi posiadać mechanizm ryglujący pozwalający otwierać komorę nabojową w celu załadowania amunicji i zabezpieczyć ją podczas oddawania strzału. Szczelne i pewne zaryglowanie lufy było najważniejszą rzeczą w karabinach strzelających początkowo amunicją bez łuski, którą wprowadzono kilka lat później.