Źródła podają bardzo rozbieżne wartości prędkości wylotowej pocisku, ale wiadomo, że podczas testów w 1849 roku uzyskano przebijalność 50 mm drewna z odległości 800 alenów, czyli 500 metrów.
Modyfikacja do strzelania amunicją bocznego zapłonu Po wprowadzeniu w 1867 do uzbrojenia karabinu Remington M1867 strzelającego amunicją bocznego zapłonu, armia i marynarka wojenna Norwegii postanowiły zmodyfikować część znajdujących się w magazynach karabinów kammerlader do zasilania tą właśnie amunicją. Przedstawiono dwa projekty modyfikacji karabinu autorstwa Lunda i Landmarka. Oba rozwiązania nie były w pełni satysfakcjonujące, ale mimo wszystko tańsze i szybsze niż wyprodukowanie karabinu Remington. Ostatecznie armia norweska modyfikowała karabiny zgodnie z projektem Lunda, a marynarka opracowaniem Landmarka.
W konwersji Lunda zastąpiono komorę nabojową blokiem zamkowym, a wyciąg zamontowano po jej lewej stronie. Komora nabojowa przystosowana do nabojów kalibru 12,17 × 44 mm została wyfrezowana do tylnej części lufy, a iglicę wygięto w taki sposób, aby po uderzeniu kurkiem trafiała w odpowiednie miejsce łuski naboju bocznego zapłonu.