Późniejsze modyfikacje polegały na przystosowaniu jej do strzelania amunicją bocznego zapłonu.
Amunicja Kammerlader został zaprojektowany do strzelania specjalnie przygotowanymi ładunkami papierowymi z odmierzoną porcją prochu i pociskiem ołowianym owiniętym papierem, co ułatwiało i przyspieszało ładowanie broni. Początkowo używane pociski miały kształt kuli, ale od 1855 roku wprowadzono nowy rodzaj pocisku, pocisk typu Minié, o stożkowym kształcie wydrążonym wewnątrz w taki sposób, że ciśnienie gazów prochowych powodowało jego rozdęcie i uszczelnienie w przewodzie lufy, zapewniając większą celność broni. Nowy ładunek miał postać papierowej tuby owiniętej dookoła cylindrycznej części pocisku i przewiązanej wełnianą nicią w miejscu rowkowania. Z drugiej strony zabezpieczono pocisk poprzez zatopienie go w łoju, następnie wsypywano proch i zawijano koniec tuby. Ładunek dla pocisków kalibru 18 lødig zawierał 96 granów (6,22 g) prochu czarnego.