Po 1155 roku od księstwa turowskiego odpadł Kleck, Słuck i Mozyrz, które przeszły we władanie czernihowskich książąt z linii Olegowiczów.
Początkiem niezależności księstwa były wydarzenia z 1158 roku, gdy książę Jerzy Jarosławowicz opanował księstwo turowskie i odparł wyprawę księcia kijowskiego, a tym samym uniezależnił księstwo od Kijowa. W tym okresie w Turowie powstał murowany Sobór Zaśnięcia Matki Bożej, którego fundamenty odkrył w 1963 roku archeolog Michaił Kargier. Przypuszczalnie była ona ośrodkiem eparchii turowsko-pińskiej i przypominał Sobór Uspieński we Włodzimierzu Wołyńskim. W tym także czasie w XII wieku większe znaczenie zaczął zyskiwać położony ponad 150 km na zachód ośrodek grodowy w Pińsku. Pod koniec XII wieku z księstwa turowskiego wyodrębniło się małe księstwo z siedzibą w Dąbrowicy (Dubrowicy). Na początku XIII wieku od księstwa turowskiego uniezależniło się Księstwo pińskie.
W XIV wieku Turów został zniszczony przez Mongołów, a następnie podbity przez Wielkie Księstwo Litewskie i nie odgrywał w późniejszym okresie dużej roli i funkcję głównego ośrodka administracyjnego na Polesiu przejął położony na zachodzie Pińsk, gdzie przeniesiono też siedzibę eparchii.