Songcen Gampo był wyznawcą bön (tybetańskiego szamanizmu), jednak stopniowo pod wpływem żon coraz więcej ulegał wpływom buddyjskim i zaczął fundować kolejne świątynie, m.in. Pabonka i Trandruk oraz kazał wybudować w 12 miejscach w Tybecie kaplice i czorteny wiążące moce demonów.
Kontakt z wysoko rozwiniętymi cywilizacjami: indyjską i chińską uświadomił królowi konieczność posiadania przez Tybetańczyków własnego pisma. W tym celu wysłał do Indii Thonmiego Sambhotę, który po powrocie do kraju opracował alfabet i gramatykę tybetańską. Umożliwiło to przekład wielu tekstów buddyjskich na język tybetański. Z powodu zasług dla propagowania buddyzmu Songcen Gampo nazywany jest "Pierwszym Królem Dharmy" (pozostali dwaj to Ralpaczen i Trisong Decen), chociaż buddyzm (w formie północnoindyjskiej) długo jeszcze pozostawał w Tybecie religią marginalną, wyznawaną głównie przez niektórych arystokratów.
Songcen Gampo zreformował administrację państwa, dzieląc kraj na 6 okręgów, zarządzanych przez gubernatorów. Podzielił ludność według systemu dziesiętnego i wprowadził obowiązkowe deklaracje majątkowe. Na ich podstawie wyznaczano mężczyzn do służby wojskowej i cywilnej. Król wprowadził pierwszy kodeks karny, określający kary za różne przestępstwa. Te działania króla przyczyniły się do rozkwitu Imperium tybetańskiego i jego ekspansji terytorialnej.
Przypisy
Kategoria:Władcy Tybetu Kategoria:Ludzie związani z Lhasą Kategoria:Zmarli w 649