Po jego rozwiązaniu w czerwcu 1918 powrócił do Polski i rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Jednakże już w listopadzie 1918 roku przerwał je i zgłosił się ochotniczo do odrodzonego Wojska Polskiego. Współorganizował Warszawski batalion Legii Akademickiej (późniejszy 36 pułk piechoty Legii Akademickiej), z którym wyruszył na odsiecz Lwowa. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której 3 czerwca 1920, został ranny w bitwie pod Duniłowiczami.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 602. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 36 pułk piechoty Legii Akademickiej. 22 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego 36 pułku piechoty. 31 marca 1924 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 130. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku, a w następnym na stanowisko dowódcy III baonu. 11 marca 1926 roku został zatwierdzony na stanowisku oficera przysposobienia wojskowego w 36 pp. Od 1927 roku był rejonowym komendantem Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego przy dowództwie 28 Dywizji Piechoty w Warszawie.