Insula zajmowała średnio powierzchnię 300-400 m² (prywatny domus – 800-900 m²) przy wysokości 18–20 m. Z zewnątrz wszystkie te budynki łączyło podobieństwo fasad z rozmieszczonymi symetrycznie na piętrach cenaculami o szerokich otworach okiennych. W najszerszych miejscach umieszczano balkony (maeniana) albo oparte na portykach loggie (pergulae), okryte pnącymi roślinami.
Parter budynku zwykle podzielony był na liczne ukryte pod portykiem warsztaty (officinae), sklepy (tabernae) i magazyny. Niekiedy zajmował tam przestronniejsze, wygodne mieszkanie (apartament prywatny, też zwany domus) zarządca insuli albo dzierżawca, wynajmujący np. całe piętro na odnajem poszczególnym lokatorom. Nierzadko jedno cenaculum zamieszkiwane było przez paru lokatorów (inquillini, insularii), wspólnie pokrywających opłatę czynszową;