ich liczba oraz szerokość przejść pomiędzy domami regulowana była rozporządzeniami prawnymi, podyktowanymi względami bezpieczeństwa przeciwpożarowegoPrzepisy bezpieczeństwa wydane za rządów Augusta ustalały maksymalną wysokość insul na 70 stóp (poniżej 21 metrów), za panowania Trajana obniżono ją do 60 stóp (tj. niespełna 18 m), co stanowiło, iż kondygnacje budynków nie mogły przekraczać 4-5 pięter (Livio Zerbini: Starożytne miasto rzymskie, dz. cyt., s. 87).. W domach o drewnianej konstrukcji nośnej posługiwano się piecykami na drewno (braserami) i oświetleniem lampkami oliwnymi – stąd łatwe było zaprószenie ognia, który mógł się szybko rozprzestrzeniać. Rozporządzenia nakazywały w każdej insuli przechowywać wodę w osobnych pojemnikach (dolia) i budować platformy ułatwiające gaszenie pożaru. Wysokość domów również ograniczano ze względów bezpieczeństwa: przy konstrukcji z materiałów o małej wytrzymałości budynek zbyt wysoki groził zawaleniem. Mimo to spekulacja budowlana rozwijająca się wskutek silnego napływu ludności do miast, wymuszała dodawanie w insulach pięter oraz nadbudówek ze słabego materiału, co w rezultacie powodowało katastrofy budowlane.