Wzrost PKB był znacznie wolniejszy niż w ostatnich latach rządów as-Sadata, a najważniejsze dochody państwa pochodziły z opłat za korzystanie z Kanału Sueskiego oraz z eksportu ropy naftowej. Załamanie się koniunktury naftowej w 1986 było poważnym ciosem dla krajowej gospodarki.. W polityce społecznej Mubarak wycofywał się stopniowo z programów pomocy socjalnej wprowadzonych przez Abdel Nasera i częściowo ograniczonych przez Sadata, dążąc do równowagi budżetowej (mimo to w budżecie utrzymywał się deficyt). Równocześnie nie chciał doprowadzić do większych niepokojów społecznych, co nie zawsze okazywało się możliwe wobec powiększającej się liczby żyjących w ubóstwie. W 1984 w Kafr ad-Dawarze miały miejsce manifestacje przeciwko planowanym podwyżkom cen żywności. W latach 80. XX wieku Egipt pozostawał uzależniony od pomocy zagranicznej, a jego zadłużenie, głównie względem Stanów Zjednoczonych, szybko wzrastało.
W polityce zagranicznej Mubarak doprowadził do uporządkowania stosunków Egiptu z naftowymi państwami arabskimi. W pierwszych miesiącach sprawowania urzędu, zgodnie z porozumieniem z Camp David, przejął od Izraela kontrolę nad Synajem.