Kwestia narodowa W samej Finlandii utworzyły się trzy zasadnicze orientacje co do ostatecznego rozwiązania kwestii narodowej. Pierwszą z nich reprezentowali np. socjaldemokraci. Było to ugrupowanie skrajnie lewicowe, które uważało, że Finlandia uzyska niepodległość tylko przy bliskiej współpracy i pomocy rosyjskich sił rewolucyjnych. Z kolei zwolennicy tzw. Biernego oporu twierdzili, że ze strony Imperium Rosyjskiego określone koncesje narodowo- społeczne uzyskać mogą Finowie tylko na drodze debat oraz zmian parlamentarno-konstytucyjnych. Zwolennikiem tego nurtu był Juho Kusti Paasikivi – poseł parlamentu fińskiego, a od 1908 roku senator. Uważał on, że społeczeństwo fińskie całkowicie dojrzało aby uzyskać niepodległość. Jako jedyną formę rozwiązywania spraw małych społeczeństw uznawał dialog z państwami wielkimi. Trzecią grupę stanowili aktywiści, którzy byli przekonani, że właściwą niepodległość uzyska Finlandia tylko przy pomocy obcej siły zbrojnej, a więc przy wykorzystaniu międzynarodowej koniunktury politycznej i wojskowej. Liczono, że tej pomocy udzielą im Niemcy wilhelmowskie. Podążając za słowami Paasikivi, że „zmiany polityczne w Rosji mają niejednokrotnie znaczenie punktów zwrotnych w życiu narodu fińskiego i warunkują przesłanki do wielkich wydarzeń w naszej historii”.