Mamy zaledwie 20-dniowe zapasy pszennych artykułów spożywczych dla sojuszników”.
Finlandia znalazła się zatem w bardzo niekorzystnym położeniu i braku rozwiązania coraz poważniejszej sytuacji żywnościowej Wielkiego Księstwa. Trudną sytuacje potęgował fakt, iż Finlandii nie udzieliła pomocy żadna amerykańska organizacja porządkowa, jak np. Czerwony Krzyż. Jednocześnie transporty Amerykańskiego Czerwonego Krzyża docierały nadal do Rosji. Nastroje opinii publicznej były jednoznacznie negatywne. Fakt odmowy przysłania zboża, za które Wielkie Księstwo zapłaciło musiał być po prostu uznany za kradzież. Nie pozostawał na to obojętny także rząd. Daje temu wyraz raport z 3 grudnia 1917 roku wysłany ze Sztokholmu przez posła USA w Szwecji Irę N. Morrisa. Mówił on, że jeśli w najbliższych dniach z Ameryki nie przybędzie do Finlandii przynajmniej jeden statek z żywnością, to konsekwencje mogą być poważniejsze niż tylko „utrata twarzy” administracji prezydenta Wilsona. Nieco później padło też stwierdzenie, że jeśli USA zawiodą pokładane w nich nadzieje, to Finlandia nie będzie miała wyboru i postara się o dostawy z innych państw, np. z oferty Berlina.