Szacuje się, że z 1 grama hemoglobiny powstaje 35 mg bilirubiny. 70–90% bilirubiny pochodzi z hemoglobiny starych erytrocytów niszczonych w układzie siateczkowo-śródbłonkowym. Pozostała część związana jest z nieefektywną erytropoezą w szpiku kostnym oraz degradacją pozostałych hemoprotein (mioglobina, cytochrom P450 i inne). Dzienne wytwarzanie bilirubiny przez dorosłego człowieka wynosi ok. 200–350 mg, u noworodków jest nawet 3-krotnie większe.
Wpływ światła na bilirubinę Bilirubina jest związkiem wrażliwym na działanie światła naturalnego i sztucznego. W czasie ekspozycji na światło dochodzi do jej izomeryzacji geometrycznej i utleniania. Reakcje te zależą od temperatury i zachodzą szybciej w 20–25 °C, niż w 4 °C.
Fotowrażliwość bilirubiny znalazła zastosowanie w leczeniu żółtaczek poprzez fototerapię, gdyż in vivo fotoizomery są łatwo usuwane z wątroby do żółci, z pominięciem reakcji sprzęgania z glukuronianem.