Koncepcja Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie powstała w latach 50. XX wieku. W pierwotnych zamiarach miała ona realizować ideę „parków kultury i wypoczynku”, pochodzącą ze Związku Radzieckiego. Tego rodzaju parki miały na swoim obszarze realizować szeroki zakres funkcji, wśród których oprócz wypoczynku w zieleni parkowej duże znaczenie miały urządzenia kulturalne. Wydzielano w nich kilka stref-sektorów: wypoczynku, kultury i oświaty, obrony (m.in. strzelnice), dziecięce, zdrowotne i imprez masowych – widowiskowe. W sowieckich realiach w parkach tego typu, za pośrednictwem takiego ich ukształtowania znaczną rolę odgrywało wychowanie polityczne obywateli. Krakowski Park Kultury i Wypoczynku został zaprojektowany jako łącznik pomiędzy budowaną Nową Hutą a Śródmieściem. Pierwotnie zakładano, iż docelowo będzie miał powierzchnię 250 ha, na której znajdzie się oprócz konwencjonalnej infrastruktury parkowej m.in. stadion na 70 tys. widzów, Hala Ludowa, kryte i otwarte baseny, sztuczne lodowisko, wesołe miasteczko i tereny wystawowe. Główne wejścia planowano od strony ulic Grzegórzeckiej i Wieczystej.