Zakładano, iż Park Kultury połączy pasmem zieleni ciąg Młynówki Dominikańskiej, która miała zasilać sadzawki, pomniejsze zalewy i pływalnie na terenie parku, z południowymi terenami zielonymi Nowej Huty w rejonie przybrzeżnych terenów Wisły. Ukształtowanie terenu z grupami starodrzewu, będące pozostałością po forcie Pszorna, planowano wykorzystać jako miejsce lokalizacji pomnika wdzięczności dla Armii Czerwonej, który miał zwieńczać oś kompozycyjną i widokową parku. Realizację założenia przewidywano na okres dekady, czyli dwóch ówczesnych „pięciolatek”. Tych ideologicznych planów nie zrealizowano ze względu na przemiany polityczne po roku 1956.
W nowych realiach politycznych dyskusje nad nową koncepcją kształtu Parku Kultury i Wypoczynku mocno opóźniały realizację założenia. Rzeczywiste prace ruszyły dopiero w połowie lat 60. XX wieku. Pierwsza część parku, o powierzchni 8 ha, została urządzona w 1966 roku, na obszarze dawnego fortu Pszorna. Ówcześnie, w warunkach dopiero nowo zasadzonych drzew, z pagórków – pozostałości po forcie – roztaczały się dalekie widoki na południe aż po Karpaty. Znaczna część zadania realizowana była w ramach czynu społecznego. Pozostała część obszaru parku do alei Pokoju na południu została uporządkowana i urządzona do końca 1969 roku.