Do znacznego ożywienia doszło w XVII wieku, kiedy przez Górną Nitrę poprowadzono główny (okrężny – z uwagi na zagrożenie tureckie) trakt pocztowy z Wiednia aż do Siedmiogrodu. W latach 1613–1823 w Bojnicach mieściła się jedna ze stacji pocztowych tego traktu. Na bojnickie targi i jarmarki z solą, żelazem i drogimi metalami przybywali handlarze z Wiednia, Moraw i Śląska. Szczególne znaczenie miał handel szafranem. Na prośbę Pawła Pálffy’ego w 1647 roku cesarz Ferdynand III Habsburg potwierdził miastu nowe prawa i przywileje miejskie. Do głównych źródeł utrzymania miasta, oprócz opłat targowych, należała również sprzedaż piwa w miesiącach zimowych.
W miarę rozwoju miasta rosły w siłę również miejskie cechy rzemieślnicze. Pierwszy cech utworzyli szewcy w 1653 roku. Wkrótce dołączyli do nich ciżmiarze, krawcy, tkacze, farbiarze płótna i sukna, kożusznicy, bednarze, murarze i in., a Bojnice wysunęły się w tej dziedzinie na przodujące miejsce wśród miast żupy nitrzańskiej. Miastem rządziła wybierana 12-osobowa rada miejska z wójtem na czele. Dysponowała ona swoim pisarzem i strażnikiem miejskim zwanym hajdukiem, który miał w „opiece” pręgierz i miejskie więzienie.