Wiąże się z tym jego idea, że wiele z systemów wierzeń na świecie, które wyrażają te uniwersalne prawdy, ma to samo pochodzenie geograficzne i punkt startowy w epoce brązu na żyznych łąkach Europy (i Dalekiego Wschodu), gdzie zmieszały się one z nową, wyłaniającą się kulturą indo-europejską (aryjską).
Bohaterowie i monomit Rola bohatera pojawia się jako istotna przede wszystkim w studiach porównawczych Campbella. W pracy z 1949 roku Bohater o tysiącu twarzy Campbell wprowadził swoją ideę monomitu (wyrażenie to zapożyczył od Jamesa Joyce’a)Joseph Campbell, The Hero with a Thousand Faces, Princeton, New Jersey: Princeton University Press 1949, s. 30., przedstawiając zarys niektórych archetypowych wzorców jakie rozpoznał. Bohaterzy byli ważni dla Campbella, ponieważ – jak uważał – są nośnikiem uniwersalnych prawd o osobistym samo-odkryciu i samo-transcendencji, o roli w społeczeństwie i w związkach pomiędzy dwojgiem ludzi.