Właśnie tę datę uznaje się za datę chrztu Litwy, ponieważ kraj został ponownie uznany za pogański po tym, jak Mendog rzekomo wyparł się chrześcijaństwa.
Litwa była ostatnim państwem w Europie, którego władcy przyjęli chrześcijaństwo. W związku z tym aż do końca XIV wieku oficjalnie kultywowano tam rdzenną religię. Po przyjęciu chrześcijaństwa wierzenia bałtyjskie zaczęły stopniowo zanikać i zachowały się głównie wśród chłopstwa; w wyższych warstwach odchodzenie od wiary etnicznej było widoczne już wcześniej. Rdzenne praktyki religijne wśród chłopów, zwłaszcza na Żmudzi, odnotowywano aż do początku XVII wieku.
Romantyzm i odrodzenie narodowe mały|Na początku XX wieku w swoich pismach Vydūnas opisywał wartości wiary dawnych Bałtów W XIX wieku pod wpływem idei romantyzmu, a zwłaszcza na początku okresu odrodzenia narodowego (koniec stulecia), litewski folklor i „pogaństwo” zaczęły być idealizowane przez litewską inteligencję. Niektórzy historycy tego okresu wskazywali na piękno „starożytnego politeizmu” i sami tworzyli pewne elementy litewskiej mitologii. Najsłynniejszym z nich był Teodor Narbutt (lit. Teodoras Narbutas), który przystosował mitologię litewską do starożytnych mitów greckich, a także tworzył nowe mity.