Ateistyczna polityka Związku Radzieckiego miała przede wszystkim na celu odwrócenie uwagi społeczeństwa od Kościoła katolickiego, który był postrzegany przez władzę jako wróg polityczny, tj. siła zdolna do mobilizowania i organizowania społeczeństwa. Jednocześnie ruchy „nowopogańskie” były kojarzone z nacjonalizmem i z tego powodu także nie były tolerowane (w 1974 r. Jonas Trinkūnas został usunięty z Uniwersytetu Wileńskiego za „działalność narodową”). Zgodnie z polityką „głasnosti” Michaiła Gorbaczowa, w 1988 r. Romuva ponownie rozpoczęła swoją działalność. Organizacja była aktywnie zaangażowana w ruch na rzecz niepodległości Litwy.

Po odzyskaniu niepodległości Po odzyskaniu niepodległości neopogaństwo stało się ruchem bardziej religijnym niż społeczno-kulturowym. Działalność Romuvy została sformalizowana w 1992 r., kiedy to po raz pierwszy została ona oficjalnie zarejestrowana jako wspólnota religijna Bałtów. W 2002 r. neopogańskie społeczności z Wilna, Kowna oraz Malatów formalnie połączyły się w jedną Romuvę.

W 2003 r. z powodu różnic teologicznych, obrzędowych oraz świątecznych od Romuvy oddzieliła się społeczność Druwi.