Mahīśāsaka to jedna ze szkół wczesnego buddyzmu. Wyróżniła się ze szkoły vibhajjavādy w II w.n.e. Jej nazwa prawdopodobnie pochodzi od nazwiska jej twórcy lub od miejsca jej powstania. Jednym z jej pierwszych wyznawców był Asanga, jednak zrezygnował z jej nauk i założył szkołę yogacara zwana też szkołą tantryczną. Z tej tradycji wywodziło się wielu dharmaguptaków.
Przyjmują poglądy:
Rzeczywiste są jedynie teraźniejsze dharmy, przeszłe i przyszłe dharmy nie istnieją Porzuceniem niedoli jest ujrzenie Czterech Szlachetnych Prawd Anuśaya (negatywne tendencje uśpione w umyśle) i "oczywista przyczyna" to dwie różne rzeczy i muszą być postrzegane oddzielnie Nie istnieje stan pośredni Istnieje cnotliwe życie (brāhmacarya) w świecie dev (bóstw) Nawet arahant może gromadzić zasługi Wszystkie pięć rodzajów vjñāna są podmiotem namiętności (rāga) i jej braku Pudgala przenika wszystko śrotāpatti (wkraczający w strumień) może dostąpić dyāna Zwykłe istoty mogą porzucić namiętności i niegodziwość Budda jest tożsamy z sanghą Wyzwolenie (nirwana) Buddy i śrāvaki ("ucznia") jest takie samo Nie można dostrzec pudgali Ani umysł, ani jego manifestacje, ani cokolwiek, co było zawarte w poprzednich narodzinach nie przechodzi do następnego Wszystkie rzeczy złożone są nietrwałe Ponowne narodziny są przedłużeniem samsary, lecz nie