Opis programu Program Constellation zakładał wybudowanie trzech modułów transportowych oraz rakiet potrzebnych do ich wyniesienia. Są to: Moduły Załogi i Serwisowy Orion (Orion Crew & Service Modules, Orion CSM), Moduł Dostępu do Powierzchni Księżyca Altair (Lunar Surface Access Module, LSAM) oraz moduł napędowy (Earth Departure Stage, EDS). Do wystrzelenia tych modułów miały zostać użyte rakiety nośne Ares V (do wysłania EDS i Altair) oraz Ares I (dla statku Orion CSM).
Rakiety nośne Ares mały|Rakiety nośne Ares, Saturn V oraz Wahadłowiec kosmiczny Nazwa rakiet – Ares – wywodzi się z mitologii greckiej i pochodzi od boga wojny, którego odpowiednikiem rzymskiej mitologii był Mars. NASA postanowiła nadać nowej generacji rakiet nośnych nazwę Ares ze względu na przewidywaną w programie Constellation eksplorację Marsa. Mimo że pierwszymi celami misji z udziałem rakiet Ares miała być Międzynarodowa Stacja Kosmiczna i Księżyc, to właśnie lot na Czerwoną Planetę miał stanowić punkt kulminacyjny programu. Rakieta Ares miała powstać w dwóch wersjach. Ares I (CLV) miał służyć do transportu załóg i stosunkowo lekkich ładunków do ISS i na niską orbitę okołoziemską, w przypadku misji, w których dochodziłoby do połączenia na orbicie wyniesionego statku z EDS rakiety Ares V. To właśnie napęd EDS umożliwiałby załodze dotarcie do Księżyca.