Od ponad dwustu lat prawo własności do Gór Czarnych pozostaje kwestią rywalizacji i sporu między rządem Stanów Zjednoczonych a plemionami Siuksów. W 1803 roku Francja odsprzedała USA tzw. Terytorium Luizjany, w skład którego wchodziły m.in. zamieszkane wówczas wyłącznie przez tubylcze plemiona okolice Gór Czarnych, a rok później w ich sąsiedztwie pojawiła się badawcza ekspedycja Lewisa i Clarka. Spór ten zrodził się w związku z terytorialną ekspansją USA i wszedł w fazę krytyczną w połowie XIX w. po odkryciu złota - najpierw w Kalifornii (gdy przez okolice gór wędrowało na Zachód kilkadziesiąt tysięcy białych osadników rocznie), a następnie w Górach Czarnych, gdzie odkryła je ekspedycja płk. George’a Armstronga Custera z 1874 roku.
W kolejnych dziesięcioleciach spór próbowano rozwiązywać różnymi metodami – nie tylko w drodze negocjacji i traktatów rządu USA z plemionami Wielkich Równin, ale także przy użyciu siły i metody faktów dokonanych. W 1851, a następnie w 1868 roku Kongres Stanów Zjednoczonych zatwierdził dwa traktaty zawarte ze Siuksami i potwierdzające m.in. ich prawo do Gór Czarnych. W tym samym okresie rozpoczęły się też amerykańskie wojskowe wyprawy badawcze i eksploracja odkrywanych w górach bogactw. W latach 60. i 70. XIX w.