Indianie bronili swego stanu posiadania i odmawiali zgody na sprzedaż ziem plemiennych rządowi USA, co doprowadziło najpierw do zakończonej krótkotrwałym zwycięstwem Indian wojny Czerwonej Chmury, a następnie do wojny o Góry Czarne, słynnej klęski Custera w bitwie nad Little Bighorn i sprzecznej z wcześniejszymi traktatami decyzji Kongresu o zajęciu większości ziem Siuksów, w tym Gór Czarnych. W 1889 roku zredukowano tzw. Wielki Rezerwat Siuksów do sześciu niewielkich rezerwatów, istniejących do dziś.
Niemal przez cały XX w. trwały zabiegi Siuksów w celu potwierdzenia swoich praw do Gór Czarnych i przynajmniej częściowego ich odzyskania lub – co bywa możliwe od zaraz – współdecydowania o ich losach, sposobie wykorzystania i zarządzaniu położonymi na terenie gór szczególnie świętymi dla Indian sanktuariami (jak Bear Butte, Inyan Kara, czy Wind Cave). Począwszy od lat 20. XX w. roszczenia Siuksów rozpatrywały kolejno: Sąd Odszkodowań (ang. Court of Claims, który roszczenie odrzucił „z braku kompetencji”), powołana w 1946 roku Komisja Roszczeń Indiańskich (ang. Indian Claims Commission, która w latach 70.