Ä ä Ö ö Ü ü Umlaut (dosłownie: przegłos) – zmiana brzmienia samogłoski spotykana w językach germańskich.
Wymowa W alfabecie niemieckim samogłoski z umlautem mają następujące znaczenie: ä oznacza tzw. „e nienapięte”, czyli głoskę [] (polskie e, niemieckie e krótkie) lub [], przy czym ta druga raczej zastępowana jest przez długie „e napięte” [] (dźwięk pośredni między e i i, jak polskie e między spółgłoskami miękkimi, identyczny z niemieckim e długim) – zastępowanie [] przez [], mimo że częste, nie jest dopuszczalne w wymowie wzorcowej. ö – może oznaczać głoski [] lub [] (stanowiące zasadniczo dźwięki pośrednie między polskim o i e) ü – może oznaczać głoski [] lub [] (stanowiące zasadniczo dźwięki pośrednie między polskimi u i i)
Także w innych językach ö i ü oznaczają zwykle odpowiednio [] lub [] i [] lub []. Znak ä może natomiast oznaczać [] (dźwięk pośredni między polskimi a i e), tak jak dawniej również w niemieckim.
Transkrypcja thumb|120px|right|Nowsza (na górze) i starsza grafia W języku niemieckim przy niedostępności odpowiednich czcionek lub w adresach internetowych umlauty są zastępowane przez dodanie litery „e” po literze ze znakiem diakrytycznym oznaczającym umlaut, czyli: ä – æ – ae ö – œ – oe ü – ᵫ – ue