Dawid, szczęśliwie uniknąwszy pojmania, powrócił do Szkocji.
W latach następnych Dawid skoncentrował się na gruntownych reformach wewnętrznych, które polegały na: umacnianiu władzy królewskiej, rozwinięciu instytucji nadwornych (rada królewska); wspieraniu procesu feudalizacji przez osadzanie w Szkocji baronów i rycerzy z Anglii, Normandii, Bretanii i Flandrii (za jego rządów osiadły w Szkocji m.in. rodziny Bruce i Stewart, z których wywodzili się późniejsi władcy Szkocji); 150px|thumb|Opactwo Dunfermline sprzyjaniu rozwojowi miast królewskich (liczne przywileje targowe, sprowadzanie angielskich, skandynawskich i flamandzkich kupców oraz rzemieślników, zakładanie nowych miast); stworzeniu szkockiej kodyfikacji praw, ujednoliceniu systemu miar i wag; zreorganizowaniu struktur Kościoła szkockiego (założenie 5 nowych biskupstw, utrwalenie systemu episkopalnego, próba utworzenia metropolii w St Andrews), sprowadzeniu do kraju cystersów, augustianów, joannitów i templariuszy.