Znaczna część współczesnej populacji wywodzi się od ogiera Vaillant, urodzonego w 1891 roku, łączącego krew norfolk roadstera, koni anglo-normandzkich i angielskich hunterów. Vaillant był prawnukiem ogiera Leo I, angielskiego półkrwi typu hunter, w którego rodowodzie występowała domieszka krwi . Leo I został sprowadzony do Szwajcarii w 1865 roku. Klacz Poulette, babka Vaillanta zarówno w linii ojcowskiej, jak i matczynej, miała pochodzenie pełnej krwi angielskiej oraz anglo-normandzkie. Drugą istotną linię hodowlaną zapoczątkował ogier Imprévu, anglo-norman importowany w 1889 roku, którego prawnuk Chasseur odegrał znaczącą rolę w dalszym rozwoju rasy.
Początkowo konie te wykorzystywano w oddziałach strzelców górskich , a ich pewny, stabilny chód zyskał szczególne uznanie. Późniejsze krzyżowania z końmi francuskimi, angielskimi i belgijskimi nie miały trwałego wpływu na typ rasy. Dopiero po II wojnie światowej pojawiła się nowa linia krwi, reprezentowana przez ogiera Urus, niosącemu domieszkę krwi normandzkiej. Po 1950 roku zmodyfikowano typ użytkowy koni o masie ciała wynoszącej zwykle od 550 do 650 kg, krzyżując je z ogierami pochodzącymi ze Szwecji i Francji. Zabiegi te miały na celu uzyskanie wszechstronnego konia nadającego się zarówno do jazdy wierzchem, jak i do zaprzęgu.