W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 roku, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m.in., że „krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rękojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich”. Był członkiem Komitetu Narodowego Polskiego W 1918 roku został członkiem Komitetu Narodowego Polski w Paryżu. Po przyjeździe do Paryża w grudniu 1918 roku został mianowany przez Dmowskiego sekretarzem generalnym delegacji polskiej na konferencję paryską zakończoną podpisaniem traktatu wersalskiego.
W maju 1920 roku powrócił do Polski i zamieszkał w Poznaniu. W 1922 roku został wybrany na posła do Sejmu z listy Związku Ludowo-Narodowego, zostając najpierw członkiem prezydium klubu, potem zaś w 1923 jego przewodniczącym oraz w latach 1922–1924 prezesem Zarządu Głównego ZLN. W latach 1922–1923 należał do Rady Naczelnej i prezydium Związku Obrony Kresów Zachodnich. W Poznaniu kierował „Kurierem Poznańskim” (1922–1923) i wznowionym w 1922 roku „Przeglądem Wszechpolskim”, a od 1924 roku redagował ponownie „Gazetę Warszawską”. Według zeznań złożonych przez Mieczysława Bratkowskiego w procesie por.