W XVII, XVIII i XIX wieku ardeńskie konie charakteryzowały się mocną budową i żywym temperamentem. Były użytkowane zarówno wierzchowo, jak i cenione jako lekkie konie pociągowe. Wykorzystywane były przez rycerzy średniowiecznych, a czasie rewolucji francuskiej oraz w okresie napoleońskim zdobyły reputację najlepszych koni artyleryjskich w Europie jako ruchliwe, a zarazem masywne wierzchowce bojowe. W dużych ilościach ciągnęły francuskie działa i transportowały żywność podczas katastrofalnej kampanii Napoleona w Rosji w 1812 roku. Według relacji były to jedyne konie zdolne przetrwać trudny, zimowy odwrót spod Moskwy i przywieźć większość taboru cesarskiego. Część tych odpornych, lekkich koni wojskowych była obecna w północno-wschodniej Francji, w Bassigny i w okolicach Chaumont, po obu stronach górnej Marny, jeszcze w latach 70. XX wieku.
Pierwotnie ardeny były końmi średniego wzrostu, lżejszymi niż współczesny typ. Ten tradycyjny, lżejszy typ ardeński jest już współcześnie rzadko spotykany. W toku rozwoju populacja ardeńska ulegała stopniowemu zwiększeniu masy.