W epoce wypraw krzyżowych oraz w czasach cesarstwa frankijskiego prowadzono uszlachetnianie rasy dolewem krwi koni arabskich i szerzej rozumianych koni orientalnych.
Na początku XIX wieku wprowadzono krzyżówki z arabami w celu zwiększenia energii i wydajności roboczej koni. Później wykorzystywano także ogiery ras perszeron, koń buloński oraz pełnej krwi angielskiej, jednak wpływ tych trzech ras nie był trwały, z wyjątkiem być może pokrewnego .
Zasadnicza zmiana typu nastąpiła jednak w XIX wieku, kiedy rozwój rolnictwa i transportu spowodował wzrost zapotrzebowania na konie zdolne do bardzo ciężkiej pracy pociągowej, co spowodowało trend w kierunku większych i masywniejszych osobników. W tym celu intensywnie krzyżowano ardeny z belgijskimi końmi zimnokrwistymi dążąc do ukształtowania ciężkiego konia roboczego.
W Belgii koń ardeński przez długi czas odgrywał kluczową rolę w rozwoju hodowli koni zimnokrwistych, stanowiąc jedną z podstawowych ras roboczych. Z biegiem czasu wykształciły się trzy odmienne typy ardeńskie: mały typ, wysoki od 1,52 do 1,63 m, najbardziej zbliżony do starego typu; większy i bardziej masywny Ardenner północny, znany także jako Trait du Nord, powstały w wyniku krzyżówek z brabantem;