Była jednak tłumaczona z łacińskiej Wulgaty i nie spełniała wymogów dokładności i rzetelności..
Na cztery lata przed wydaniem katolickiej Biblli Leopolity problemem pełnego polskiego przekładu zajął się w 1557 ewangelicki synod małopolski we Włodzisławiu, gdzie powołano w tym celu specjalną komisję. Na synodzie w Pińczowie – głównym ośrodku Reformacji polskiej, w 1559 wyznaczono zespół tłumaczy, w którego skład weszli: rektor szkoły pińczowskiej i inicjator przekładu Grzegorz Orszak, Pierre Statorius z Thionville i Jean Thenaudus z Bourges we Francji. W 1560 dołączyli do nich: Jan Łaski, Jerzy Szoman, pastor-poeta Jakub Lubelczyk, Szymon Zacjusz, Andrzej Trzecieski, Marcin Krowicki, Grzegorz Pawełtach, Franciszek Stankar i inni.
Od 1557 fundusze na przekład wśród kalwinistów zbierał Stanisław Szafraniec. Prace nad przekładem od maja 1560 finansował książę Mikołaj Radziwiłł Czarny (koszt wyniósł około 3000 czerwonych złotych), a patronował im właściciel Pińczowa – Mikołaj Oleśnicki.