Literatura polemiczna thumb|Strona tytułowa Biblii ruskiej Franciszka Skaryny z 1517 roku Przyjęcie przez Jagiełłę chrztu w obrządku rzymskokatolickim spowodowało włączenie Wielkiego Księstwa Litewskiego w krąg wpływów polskich i łacińskich. Tolerancja religijna i kulturowa przyczyniła się do przenikania na Białoruś zachodnioeuropejskich prądów umysłowych: bałkańskiego bogomilstwa, czeskiego husytyzmu, pruskiego i kurlandzkiego luteranizmu i kalwinizmu. Na miejscu działalność prowadziły prawosławne bractwa. Następstwem ścierania się różnych wyznań i prądów umysłowych było pojawienie się w piśmiennictwie starobiałoruskim nowych form literackichT. Poźniak, Literatura białoruska, w: Dzieje literatur europejskich, T. 3, Cz. 1, red. W. Floryan, Warszawa 1989, s. 636–637..
Głównymi przedstawicielami starobiałoruskiej literatury polemicznej doby reformacji byli Szymon Budny i Wasil Ciapiński. W 1562 roku Szymon Budny wydał w Nieświeżu protestancki Katechizm i traktat O usprawiedliwieniu grzesznego człowieka przed Bogiem, w którym zawarł poglądy antykatolickie.