XVI-wieczna Kronika Wielkiego Księstwa Litewskiego i Żmudzkiego jest zbeletryzowaną narracją o pochodzeniu szlachty litewsko-białoruskiej od rzymskiego patrycjusza Palemona, który po ucieczce przed okrutnym Neronem osiadł na Żmudzi i został protoplastą rodu książęcego i wielu rodów arystokratycznych. Dzieło kończy się podaniem o założeniu Wilna przez Giedymina. Treść kroniki zawiera wątki litewskie, lecz została napisana w języku starobiałoruskim. Powstała w połowie XVI wieku Kronika Bychowca łączy treści bajeczne, zapożyczone z Kroniki Wielkiego Księstwa Litewskiego i Żmudzkiego, z autentycznymi wydarzeniami z historii państwa litewskiego od XIV wieku do 1505 roku. Dzieło jest niespójne pod względem kompozycyjnym i faktograficznym. W aspekcie lingwistycznym zawiera cechy stylistyczne ówczesnego języka z okolic Słucka i NowogródkaT. Poźniak, Literatura białoruska, w: Dzieje literatur europejskich, T. 3, Cz. 1, red. W. Floryan, Warszawa 1989, s. 635–636..