Ernst Schröder, pełne imię Ernst Friedrich Wilhelm Karl (ur. 25 listopada 1841 w Mannheimie, zm. 16 czerwca 1902 w Karlsruhe) – niemiecki matematyk, znany przede wszystkim z prac w dziedzinie logiki matematycznej i teorii algebry Boole’a.

Schröder był kontynuatorem prac Boole’a, De Morgana i Peirce’a, zmierzających do algebraizacji logiki. Większość swych wyników Schröder opublikował w wydanym własnym sumptem trzytomowym dziele Vorlesungen über die Algebra der Logik.

Życiorys Studiował matematykę w Heidelbergu, Królewcu i Zurychu u Ottona Hessego, Kirchhoffa i Franciszka Neumanna. Po studiach kilka lat uczył w szkole. W latach 1874–1876 wykładał też na politechnice w Darmstadt, skąd przeniósł się na politechnikę w Karlsruhe, gdzie pozostał do końca życia. Nigdy się nie ożenił.

Dzieło Wczesne prace Schrödera inspirowane były ideami Ohma i braci Hermanna oraz Roberta Grassmannów. Pisząc je, Schröder nie znał jeszcze wyników uzyskanych przez logików angielskich, Boole’a i de Morgana, z którymi zapoznał się dopiero w roku 1873. Wkrótce uzupełnił ich rezultaty o ważne idee zaczerpnięte od Peirce’a, w szczególności zaś o pojęcie subsumpcji i kwantyfikacji.