niemieckiego i kwalifikacji zawodowych.

Po powrocie do Wejherowa natychmiast przystąpił do działalności konspiracyjnej. Działał w podziemnej organizacji Polska Żyje, prowadzonej przez księdza Edmunda Roszczynialskiego, a po jego szybkim aresztowaniu, współkierował ją razem z księdzem Józefem Bartlem. W lipcu 1942 r. podporządkował tę organizację Gryfowi Pomorskiemu, przyjmując w nim funkcję komendanta Okręgu I, obejmującego powiaty: kartuski, morski i pucki. Po usunięciu z tego stanowiska przez komendanta naczelnego por. Józefa Gierszewskiego ps. „Ryś”, „Szulc”, „Gozdawa”, „Ordon”, w lutym lub marcu 1943 r. został mianowany przez Radę Naczelną z podpisem por. Józefa Dambka ps. „Adam Kil”, „Jur”, „Adam Falski” nowym komendantem naczelnym TOW Gryf Pomorski.

Od tego czasu był rozpracowywany przez specjalną grupę Gestapo, na czele której stał Jan Kaszubowski. W wyniku późniejszych aresztowań ujęty został jego brat Alfons Wojewski, kierujący pionem służby zdrowia TOW Gryf Pomorski. Przeczuwając dekonspirację, przeniósł się do Chełmży, a następnie do Mniszka koło Grudziądza, skąd kierował organizacją. Po jego mianowaniu doszło do zintensyfikowania akcji bojowych „gryfowców” na obszarze całego Pomorza. Osobiście kierował głównymi akcjami zbrojnymi, np.