Poza znanymi w wielu kulturach skokami nad ogniskiem, co miało zapewnić zdrowie i szczęście, praktykowano na przykład wrzucanie do palenisk zębów mlecznych i ziaren zboża czy zabieranie do domów płonących lub żarzących się gałązek, które miały chronić pola i narzędzia rolnicze przed złodziejami i złymi duchami. W niektórych rejonach wierzono, że popioły ze świętojańskich ognisk są najlepszym lekiem na krosty.
Istotne w wielu obrzędach były także rośliny, zwłaszcza paprocie, których listki rozsypywano przed domem i oset, który zawieszano nad wejściem do domu i obory.
Ważna część obrzędów świętojańskich miała miejsce w nocy. Wierzono, że o północy kamienie przemieniały się w chleb, a woda w wino. Komu udałoby się zdobyć przemienione kamienie i wodę, do końca życia nie musiałby się obawiać głodu ani pragnienia, ale pośpiech lub spóźnienie groziły człowiekowi przemianą w gisotsu, wilkołaka.
W czasach chrześcijańskich wykształcił się zwyczaj święcenia w kościele w dniu przesilenia letniego ofiar z owoców, kukurydzy i kwiatów i zanoszenia ich do domu, gdzie suszono je, by spalić w czasie burzy;