Noc świętojańska Baskowie, podobnie jak wiele innych ludów, poświęcili słońcu noc przesilenia letniego. Od chrześcijańskiej nazwy tego święta wzięło się kolejne imię, którym nazwano słońce: Joanes czyli Jan. Popularność kultu solarnego przełożyła się w ten sposób na popularność świętego Jana, któremu poświęcony jest kościół lub kaplica w większości baskijskich miejscowości. Modlitwa odmawiana w dzień przesilenia letniegopodczas ceremonii obnoszenia po uprawach płonących snopów siana Gure soloan lapurrik ez, badago bere erre beitez, disitele zapoak, sugeak erre, erre eta deste txarrak erre, erre. Na naszych polach nie ma rabusiów, a jeśli są, niech się spalą, dzikie zwierzęta, ropuchy i żmije niech się spalą, niech się spalą, niech zaraza też się spali, niech się spali. W niektórych rejonach Baskonii wszyscy mieszkańcy miejscowości zbierali się na najbliższym wzniesieniu, by wspólnie oglądać wschód słońca i przywitać je tańcem. Chodzenie boso po rosie w poranek po nocy świętojańskiej miało gwarantować zdrowie. O poranku dokonywano też rytualnych, zbiorowych ablucji. Istotna w świętojańskich obrzędach była też rola ognia.