Z tego powodu w literaturze popularnonaukowej i geograficznej Chimborazo bywa określany jako „najwyższy” punkt Ziemi w sensie odległości od jej środka, a w takim ujęciu bardzo bliskim odpowiednikiem pozostaje też peruwiański Huascarán.
Geologia i aktywność Chimborazo jest zlodowaconym stratowulkanem o budowie złożonej, którego współczesny masyw powstał w wyniku kolejnych etapów aktywności, gdy młodsze gmachy wulkaniczne nadbudowywały się na starszych. Budują go głównie skały andezytowe i dacytowe, typowe dla wielu wulkanów ekwadorskiego łuku andyjskiego. Około 35 tysięcy lat temu doszło tu do wielkiego osuwiska i lawiny gruzowej, której osady zalegają pod obszarem Riobamba. Zjawisko to czasowo przegrodziło także bieg rzeki Chambo i utworzyło efemeryczne jezioro.
Po tej katastrofie Chimborazo jeszcze kilkakrotnie wybuchał w holocenie. Global Volcanism Program datuje ostatnią znaną erupcję na około 550 r. n.e. (±150 lat). Późniejsze epizody aktywności nie są już historycznie poświadczone. Erupcje późnego Chimborazo wiązały się z emisją law andezytowych oraz z prądami piroklastycznymi schodzącymi do około 3800 m nad poziomem morza.