Lodowce i znaczenie hydrologiczne Wierzchołkowe partie Chimborazo są pokryte lodowcami, których jęzory na północno-wschodnich stokach schodzą do około 4600 m nad poziomem morza. Pokrywa lodowa góry odgrywa istotną rolę jako źródło wody dla części środkowego Ekwadoru, zwłaszcza dla prowincji Bolívar i Chimborazo. W ostatnich dekadach lodowce Chimborazo wyraźnie się cofają. Zjawisko to łączy się zarówno ze zmianami klimatu, jak i z opadem popiołów z pobliskich aktywnych wulkanów, zwłaszcza Tungurahua. Tradycyjnie lód z Chimborazo był też pozyskiwany przez miejscowych hieleros i sprzedawany na targach w Guaranda i Riobamba.
Historia badań i wejść Do początku XIX wieku Chimborazo bywał uważany za najwyższą górę świata, co przyciągało kolejne wyprawy naukowe i alpinistyczne. W czerwcu 1802 roku próbę zdobycia szczytu podjęli Alexander von Humboldt, Aimé Bonpland i ekwadorski arystokrata Carlos Montúfar. Wyprawa zawróciła z powodu wysokości i trudnych warunków, ale osiągnęła około 5875 m nad poziomem morza, co w ówczesnej literaturze uchodziło za rekord wysokości osiągniętej przez Europejczyków.