Uznanie Jezusa z Boga (J 1,1, 1,18; J 20,28–29; Hbr 1,8–9; Flp 2,5–6; Tyt 2,13–14; Kol 2,8–10; 1J 5,17–18.20–21), podobnie jak Ducha Świętego (Dz 5,3–4; 1Kor 3,16; 1Kor 6,19–20), jest więc, w tej perspektywie, pełniejszym objawieniem natury Boga.
Klasycznymi źródłami teologii chrześcijańskiej o Trójcy Świętej są traktaty O Trójcy Świętej (De Trinitate) ojców Kościoła: Augustyna z HipponyŚw. Augustyn,De Trinitate (łac.) Tłumaczenie polskie: O Trójcy Świętej, przeł. Maria Stokowska, opracował Jan Maria Szymusiak SJ, Poznań 1962, POK 25, s.490. (354–430) oraz Hilarego z Poitiers (315–367), a także Summa theologiae średniowiecznego doktora Kościoła, Tomasza z Akwinu.
Bóg Trójjedyny jest uważany za nieprzeniknioną dla ludzkiego umysłu tajemnicę jako bytu, jednak niektórzy teolodzy starają się ją uzasadnić. Ryszard ze św. Wiktora dowodził, że dla Boga, jako nieskończenie doskonałego, nie jest konieczne istnienie innych bytów, poza Nim samym, ale jednocześnie posiada on miłość w stopniu nieskończenie doskonałym i, skoro tak, to nie może być ona egoizmemPor. The Book Three of the Trinity rozdz. 2, w: ;