Przykładem takiego rozumienia rynku była twórczość innego przedstawiciela tej szkoły, Wilhelma Röpke, w szczególności zaś jego koncepcja deproletaryzacji mas przez upowszechnienie własności (koncepcji zbieżnej z postulatami Piusa XI z ogłoszonej w 1931 roku encykliki Quadragesimo anno). Inny ordoliberał, Aleksander Rostow, przestrzegał przed niebezpieczeństwem arbitralnych ingerencji w rynek ze strony państwa, jednakże przyznawał on państwu prawo do tzw. interwencji liberalnej. Optymalnym systemem gospodarczym był według niego „system zorganizowanej konkurencji”, który zabezpiecza swobodę wyboru konsumentów oraz inicjatywę producentów.
Związki z polityką niemiecką W opinii wielu ekonomistów i polityków (m.in. twórcy tzw. niemieckiego cudu gospodarczego Ludwiga Erharda) określenie „socjalna gospodarka rynkowa” jest tautologią – według nich między rynkiem i sprawiedliwością socjalną nie ma sprzeczności. Erhard używał określenia „socjalny liberalizm”, po raz pierwszy na określenie niemieckiego modelu gospodarki rynkowej określenie „socjalna gospodarka rynkowa” użył podczas wyborów do Bundestagu w lipcu 1949.