Znaczenie jako użycie Na ile ktoś rozumie dany język czy daną grę językową – to poznać można po jego zachowaniu. Nie mamy dostępu do stanów mentalnych naszych rozmówców, nawet neurobiologia nie osiągnęła jeszcze etapu czytania w ludzkich myślach. Wittgenstein podaje przykład z chłopcem, którego chcemy nauczyć konstruowania ciągu liczb naturalnych. Żeby się upewnić, czy zrozumiał, będziemy go kilkakrotnie prosić o zapisanie np. liczb od 0 do 9. Nie wystarczy przecież, żeby raz skonstruował poprawny ciąg, gdyż to mogło być przypadkowe. Kiedy uczeń wielokrotnie podoła zadaniu, poprosimy go o kontynuowanie liczenia od 10. Jest możliwe, że zastosuje inną metodę, niż przy liczbach od 0 do 9. Ale jeżeli tak, to właściwie do ilu musiałby poprawnie policzyć, żebyśmy mieli pewność, że zrozumiał?
Rozumienie jest pewną dyspozycją, która może przejawiać się bardzo różnie. Ktoś mógłby sformułować wzór ciągu, np. n + 1, ale ci, którzy po prostu liczą bez formułowania wzoru, też przecież mogą rozumieć. A przede wszystkim nie jest to stały stan umysłu. Możemy przywołać zdolność liczenia w dowolnym momencie, nie musimy cały czas powtarzać w myślach kolejnych liczb naturalnych. Podobnie ma się sytuacja w przypadku takich słów, jak znać, wiedzieć, być zdolnym czy umieć.