Wszystko to nie są, zdaniem Wittgensteina, zjawiska psychiczne.
Kiedy zaczyna się umienie lub rozumienie? To pytanie raczej niedorzeczne, chociaż Wittgenstein nie wyklucza, że wraz z postępem nauki uda się zarejestrować zmiany w mózgu, które następują w momencie, w którym zamiast recytować wyuczony na pamięć ciąg liczb naturalnych zaczynamy liczyć. Póki co, tylko my sami możemy powiedzieć: teraz rozumiem!
Konkluzja, do której prowadzić miał ten tok rozumowania, jest następująca: kompetencje językowe wyrażają się w zachowaniu. Wittgenstein zdaje sobie doskonale sprawę z tego, jak bardzo jest to problematyczne. Zdarza się, że ktoś używa jakiegoś słowa poprawnie przez przypadek, mimo że nie zna jego znaczenia; albo osoby cierpiące na różnego rodzaju choroby umysłowe prowadzą rozmowę w taki sposób, że ich rozmówcy są przekonani, iż wiedzą, o czym mowa, chociaż tak naprawdę nie mają pojęcia; na porządku dziennym jest też przytakiwanie z uśmiechem, kiedy się zamyśliło lub nie dosłyszało.