może być też tak, że uczeń obserwuje grę i na podstawie reakcji jej uczestników na poszczególne zachowania samodzielnie do reguł dochodzi. „Jak (...) w tym wypadku obserwator odróżni błąd graczy od posunięcia prawidłowego? - (...) Pomyśl o charakterystycznym zachowaniu się człowieka poprawiającego swe przejęzyczenie. Dałoby się rozpoznać, że ktoś to właśnie robi, nie rozumiejąc nawet jego języka.” Wittgenstein wraca w tym miejscu do nurtującego go pytania, w jaki sposób przyswajamy język.
„A wyobrazić sobie jakiś język, znaczy wyobrazić sobie pewien sposób życia.” W tym miejscu Wittgenstein łączy język z postrzeganiem rzeczywistości i z kulturą. Wracając do przykładu z budowniczym: wypowiadany przez niego wyraz płyta możemy rozumieć jako słowo albo jako równoważnik zdania, może to być jedynie wskazanie przedmiotu albo też rozkaz. Gdyby z kolei budowniczy mówił Proszę, podaj mi płytę i za każdym razem w odpowiedzi dostawał płytę, to przysłuchujący się temu cudzoziemiec mógłby uznać, że proszępodajmipłytę jest w tym języku po prostu słowem, oznaczającym płytę, a nie całym zdaniem. Zwłaszcza, jeżeli pochodziłby z kultury, w której nie formułuje się próśb.