Te systemy nazywa Wittgenstein grami językowymi.
Gry językowe Gry definiuje się przy pomocy podobieństwa rodzinnego, bowiem niemożliwe jest wskazanie zbioru cech wspólnych, który można by przypisać każdemu bez wyjątku zjawisku określanemu mianem gry. Brydż jest podobny do pasjansa pod tym względem, że gra się za pomocą kart, a do tenisa po takim, że do gry potrzebny jest przeciwnik itd. Wittgenstein porównuje ten typ podobieństwa do sytuacji obserwowanych w rodzinach – niektórzy ich członkowie mają ten sam kolor włosów, inni zbliżone rysy twarzy, a jeszcze innych łączy temperament. „Co jest jeszcze grą, a co już nią nie jest? Czy możesz podać granice? Nie. Możesz je wytyczyć: dotąd bowiem ich jeszcze nie wytyczono. (Choć nigdy ci to jeszcze nie przeszkadzało posługiwać się wyrazem «gra»).” Zdecydowana jednak większość gier posiada pewne reguły – należą do nich też gry językowe. Poznawanie reguł może się odbywać na kilka sposobów. Ktoś na przykład może je uczniowi przedstawić, a następnie ćwiczyć ich możliwe zastosowania;