Interesował się też malarstwem – zachęcił go do tego jego przyjaciel Cy Twombly.
Potrącony 25 lutego 1980 roku przez ciężarówkę, Barthes zmarł miesiąc później w paryskim szpitalu.
Zbiór (rzekomej) korespondencji Barthesa, dokumentujący plany akademickie, ogromną miłość do matki i niezwykle intensywną, homoseksualną miłość do Edmonda (pieszczotliwie i konsekwentnie nazywanego „cheri”), można znaleźć w książce Ewy Kuryluk Encyklopedierotyk (wyd. SIC!, Warszawa 2001).
Twórczość i główne kierunki filozoficzne Zazwyczaj badacze twórczości Barthesa wyróżniają jej trzy fazy: przedstrukturalistyczny (lata 50.), strukturalistyczny (lata 60.) i poststrukturalistyczny (lata 70.).
Na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych Barthes pozostawał pod wpływem marksizmu i egzystencjalizmu. Sympatyzował z „teatrem absurdu” i scenicznymi ideami Brechta. W tym okresie pracował jako dziennikarz, publikując artykuły literackie i metodyczne w gazecie „Komba”.