W 1953 roku opublikował esej Stopień zero pisania, w którym próbował własnymi słowami „zmarksyzować egzystencjalizm” w celu zidentyfikowania i opisania trzeciego „wymiaru” formy artystycznej – „pisania”.

W połowie lat sześćdziesiątych Barthes zajął się analizą komunikacji masowej.

Strukturalistyczny okres w twórczości Rolanda Barthesa zaznaczył się pojawieniem się monografii System mody, Podstawy semiologii i Mitologie. Barthes nadał w nich nowy status semiotyce, włączając w jej skład liczne skojarzone systemy znakowe. Ta semiotyka znaczenia kontrastuje z semiotyką komunikacji zaproponowaną przez Greimasa.

Głównym celem Barthesa była totalna krytyka kultury burżuazyjnej. Barthes widział dwie drogi tej walki – próbę stworzenia „kontrjęzyka” i „kontrkultury” oraz wszechstronne studium burżuazyjnego sposobu myślenia, badanie mechanizmów społecznych leżących u podstaw języka.