Od końca lat sześćdziesiesiątych rozpoczął się najbardziej oryginalny etap rozwoju myśli Barthesa – poststrukturalistyczny. Poststrukturalizm proponuje przesunięcie uwagi badacza z modelowania systemów językowych na analizę dynamicznego procesu „znaczenia”. W przeciwieństwie do racjonalistycznego scjentyzmu, poststrukturalizm zakłada historyzm. Poststrukturalistyczne postawy Barthesa wyraża praca S/Z (1970), będąca szczegółową analizą opowiadania Balzaka pt. Sarrazine. Do tego nurtu należy też zaliczyć artykuł Śmierć autora.
W 1977 r. Barthes opublikował pracę na skrzyżowaniu badań filologicznych i fikcji – Fragmenty dyskursu miłosnego. Analizował w nim uczucia erotyczne, podkreślając ważne momenty psychologiczne i estetyczne relacji miłosnych. Może to być oczekiwanie na telefon, wspólny posiłek lub plotkowanie. Książka wykorzystuje dużą liczbę cytatów i aluzji do dzieł zachodnioeuropejskich autorów poświęconych miłości. Szczególną rolę w tej książce odgrywa powieść Goethego Cierpienia młodego Wertera.